از چهارشنبه دو هفته قبل (2/3/86)، فیلم " آرامش در میان مردگان " اولین ساخته بلند " مهرداد فرید "، پس از دو سال بلاتکلیفی در تهران و برخی شهرستان ها به اکران عمومی در آمد. فیلمی ساده، شریف و تأثیرگذار که از ماجرای زندگی و پایان محتوم آن می گوید. از انسان سرگشته ای که ناگزیر از خوب و بدهای دنیا عبور می کند و به رستاخیز و محشر می رسد.
کارگردان این فیلم، پس از سال ها فعالیت سیاسی- فرهنگی از جمله همکاری با روزنامه های سلام، مشارکت، نوروز و .... و بعد از ساخت چند فیلم کوتاه از جمله " بچه های افغان " که موفقیت هایی را نیز در جشنواره های مختلف به دست آورد، با ساخت این فیلم قدم به حیطه سینمای حرفه ای کشور گذاشت.
" آرامش در میان مردگان " را تقریباً همزمان با ساخت آن و زمانی که هنوز صداگذاری نشده بود، در دفتر پندار فیلم، به همراه جمعی از دوستان محفل دوره محصلان ابتدای دهه 60 دبیرستان شهید مفتح تهران با مهرداد تماشا کردم. این محفل بیش از 25 سال است که برقرار است و من و مهرداد هم از پاهای اصلی آن هستیم. با وجود آنکه فیلم، اولین کار بلند سینمایی کارگردانی به حساب می آمد که بدون بهره مندی از رانت های ویژه دولتی و حمایت های بخش خصوصی حرفه ای ساخته شده بود، اما به دلم نشست و یقین دارم که این خوش آیند بیش از دلبستگی و علاقه من به کارگردان، محصول صداقت و مضمون متعالی فیلم و تسلط قابل تحسین فیلمساز در ساخت اثری هنری و قابل دفاع بود.
به هر حال ساخت این فیلم پس از بدقولی های فراوان مسئولین فرهنگی در اعطای تسهیلات اندک مالی و فنی، در پاییز سال 84 به پایان رسید اما مصائب سازنده آن، برای یافتن پخش کننده مناسب، دریافت مجوز اکران، شرکت در جشنواره و ... تازه آغاز شد. هر هفته که مهرداد را در جلسات می دیدم و از سرنوشت فیلم می پرسیدم، پاسخ امیدوار کننده ای دریافت نمی کردم، از عدم پذیرش در جشنواره فجر سال 84 که علی رغم ادعاهای مسئولان جدید فرهنگی کشور مبنی بر حمایت از آثار فرهنگی برخوردار از مضامین متعالی، مملو بود از فیلم های سخیف و بی ارزش، تا تأخیر در اخذ پروانه پخش و پس از آن گرفتاری های یافتن زمان و شرایطی مناسب برای اکران و .... پس از مدتی برای آنکه نمک بر زخم مهرداد نپاشیده باشم، دیگر در این ارتباط حتی سوال هم نمی کردم تا اینکه پارسال خبردار شدم که فیلم در جشنواره فجر سال 85 پذیرفته شده است و در جشنواره نیز با استقبال مناسب تماشاگران و منتقدان سینمایی روبرو شد. از ابتدای سال جاری نیز که پس از چند نوبت تأخیر بدون دلیل، قرار شد فیلم اکران عمومی شود، تمامی دغدغه فیلمساز، معطوف عقد قرارداد با مدیران سالن های نمایشی بود که مناسب مخاطبان این فیلم باشد، در این میان ظاهراً دراختیار گرفتن سینما فرهنگ از جایگاه ویژه و تعیین کننده ای در موفقیت اکران فیلمی با مختصات " آرامش در میان مردگان " برخوردار بود لذا پس از تلاش های فراوان، موافقت مسئولان آن سالن سینما نیز برای نمایش فیلم جلب شده بود. اما درست یک روز قبل از آغاز اکران، اطلاع داده شده بود که با صلاحدید یکی از مسئولین سینمایی کشور، اکران فیلم قبلی سینما فرهنگ یک هفته دیگر تمدید شده است. بنابراین علی رغم تمامی پیگیری های انجام شده، سرانجام، اکران فیلم در 3 سالن دیگر( به غیر از سینما فرهنگ) که حداقل یکی از آن ها هیچگونه سنخیتی با نمایش فیلم های هنری ندارد آغاز شد و با یک هفته تأخیر، سینما فرهنگ هم از هفته گذشته به جمع سینماهای اکران کننده فیلم پیوست. اینگونه بود که عملکرد مسئولان فرهنگی مدعی دفاع از هنر متعالی، آخرین ضربه خود را نیز به فیلم سازی متعهد وارد کرد. راستی در شرایطی که به دلیل ممیزی شدید حاکم بر سینمای کشور، فیلم های اجتماعی و سیاسی قابل اعتنا، امکان ساخته شدن ندارند و با فیلم های دارای مضامین فرهنگی و فلسفی نیز اینگونه برخورد می شود، آیا انتظاری غیر از این وجود دارد که عرصه تولیدات سینمایی کشور محل جولان فیلم های فاقد ارزش، بی خاصیت و مبتذلی شود که این روزها شاهد آن هستیم. چند شب قبل که محفل دوستانه ما دوباره برقرار بود، مهرداد با لحن طنز آمیخته با تلخی می گفت: در شرایط فعلی فقط باید اخراجی ها ساخت و بس و من به فرهنگ کشور و میزان صداقت متولیان رسمی آن می اندیشیدم.
